Günün ardındaki tarih
Portekiz Macau: yemekler ve arkasındaki dört yüzyıl
Bir Çin yarımadasında neden Portekizce sokak adları, pastel renkli kiliseler ve kaldırım taşları var — ve bu tarih bir tabakta nasıl görünüyor.
GetYourGuide üzerinden Makao günübirlik tur biletlerini görün ↗Dört asır, kısaca
| Dönem | Ne oldu |
|---|---|
| 1553'ten önce | A-Ma Tapınağı çoktan Barra Tepesi'nde yükseliyor |
| 1553'ten itibaren | Portekizli tüccarlar yarımadaya yerleşir |
| 1602–1640 | Mater Dei Kilisesi (sonradan St Paul Harabeleri) inşa edildi |
| 1999 | Egemenlik Çin'e devredilir; Makao bir Özel İdari Bölge haline gelir |
| 2005 | UNESCO Dünya Mirası Listesi'ne kayıtlı Tarihi Makao Merkezi |
Başka her şeyden önce bir ticaret merkeziydi
Portekizli denizciler 1553'te Makao yarımadasına ulaştılar ve burayı, sonradan gelen daha kapsamlı anlamıyla bir sömürgeden ziyade bir ticaret üssü olarak yerleştiler; böylece burası, dünyanın herhangi bir yerinde Çin ile Avrupa arasında sürekli temasın en erken ve en uzun süreli noktalarından biri haline geldi — bu statü, doğrudan 2005'te eski şehrin Tarihi Merkezi'nin UNESCO tarafından tescillenmesine uzanıyor. Yarımada, egemenliğin 1999'da Çin'e devredilmesine ve Makao'nun yapı olarak Hong Kong'a benzeyen ancak kendine özgü tarihi ve hukuki gelenekleri olan bir Özel İdari Bölge haline gelmesine kadar dört yüzyıldan çok daha uzun bir süre Portekiz yönetimi altında kaldı.
Bir Çin şehrinde neden kaldırım taşı döşeme var
Senado Meydanı'nda ayaklarınızın altındaki dalga desenli siyah-beyaz taş döşeme, Lizbon ve diğer Portekiz şehirlerindeki meydanlarda kullanılan yöntemin aynısıyla döşenen, calcada adı verilen gerçek bir Portekiz tekniğidir — ödünç alınmış ya da referans verilmiş bir tasarım değil, nakledilmiş ve yaşatılan hakiki bir zanaat. Eski şehir boyunca uzanan sokak tabelaları Çince isimlerin yanı sıra Portekizce isimler de taşır ve meydanın çevresindeki pastel boyalı sömürge dönemi binaları, ziyaretçiler için ip gerilmiş korunmuş bir müze bölgesi olmaktan ziyade bugün hâlâ faaliyet gösteren dükkânlar ve ofislerdir; bu da burada yürümeyi tamamen yeniden inşa edilmiş bir miras alanında dolaşmaktan farklı kılan şeylerden biridir.
Karmaşanın en açık kanıtı olarak yemek
Makao mutfağı, dört yüzyıllık Portekiz-Çin temasının tabağa yansıyan somut ürünüdür ve UNESCO listesinin daha soyut ifadelerle tanımladığı bu kaynaşmanın en elle tutulur kanıtıdır. Kanton pişirme tekniklerini Portekiz malzeme ve yöntemleriyle, dolayısıyla Portekiz'in dönemin çok daha geniş ticaret ağı boyunca taşınan Afrika ve Güneydoğu Asya etkileriyle harmanlar — Goa, Malacca ve daha uzak noktalardan Makao'ya ulaşan baharatlar, tuzlanmış balık hazırlıkları ve fırıncılık gelenekleri. Bu, Asya'ya olduğu gibi nakledilmiş Portekiz yemeği değil, üzerine Portekiz adı yapıştırılmış Kanton yemeği de hiç değil; yalnızca bu yarımadaya özgü, gerçekten ayrı bir mutfak geleneğidir.
Bu turun öğle yemeğinin ne olduğu ve ne olmadığı
Bu özel rezervasyona dahil olan öğle yemeği, oturarak yenen bir Makao tadım menüsü değil açık büfe şeklindedir ve beklentilerinizi buna göre ayarlamanızda fayda var — yakın tarihli bir değerlendirmede, günün geri kalanına kıyasla belirgin şekilde daha düşük puan alan tek bölüm bu olmuş; değerlendiren kişi, genel olarak beğenilen bir turun en zayıf halkası olarak tanımlamış. Özellikle Makao mutfağını tatmak isteyen gezginler için en doğrusu, bu dahil öğle yemeğini günün mutfak zirvesi olarak görmek yerine işlevsel ve pratik bir mola olarak değerlendirmek; ardından bağımsız olarak — ya da daha fazla zamanınızın olduğu gelecekteki bir seyahatte — doğrudan bu mutfağa özel bir restoranda yemek yemek üzere geri dönmektir.
Cotai ile buradaki karşıtlık neden önemli
Yukarıda anlatılan Portekiz-Çin tarihi, tam da bu günün yarısını oluşturan eski şehrin Cotai'nin yarısından ayrılmasını sağlayan şeydir: Macau'nun bir yakası, mimariye, taş döşemelere, sokak adlarına ve mutfağa işlemiş dört yüzyıllık katmanlı, kendine özgü bir kültürel teması temsil eder; diğer yakası ise kelimenin tam anlamıyla daha önce var olmayan bir arazide yaklaşık yirmi yıllık büyük ölçekli tatil köyü gelişimini temsil eder. Her iki yarıyı da tek bir öğleden sonrada, yalnızca birini ya da diğerini değil, görmek bu özel günübirlik gezinin şeklini ve varoluş gerekçesini oluşturur — birbirinden alakasız görünen iki durak, aslında aynı şehrin iki farklı yüzyıldaki inşasını ortaya koyar.